Ημερολόγια οδοστρώματος (8)

Ξέρω ότι σας λείψανε γιαυτό δεν θα αργήσω άλλο να σας τα παρουσιάσω (και ναι, για να προλάβω τους κακεντρεχείς, το έχω ήδη παρκάρει!).

Σήμερα θα μιλήσουμε για τα ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνης και την δεξιά λωρίδα. Πρόσφατα είχα κατέβει στο Ηράκλειο για δουλειά αλλά, όπως ενθυμήστε, μου είχαν αφαιρέσει το δίπλωμα οδήγησης. Πήγα λοιπόνες στσι δικούς μου και κατέβασα και τον κανίβαλο τον γιό μου, να τον δουν και να τον χαρούν έστω και λίγο. Πέμπτη βράδυ φτάσαμε Χανιά και την Παρασκή το πουρνό-πουρνό θα έπαιρνα το ΧΤΕΛ να πάω Ηράκλειο. Αι πλεροφορήε μου λέγανε ότι χρειάζεται περίπου 3 ώρες για να φτάσει αλλά οκ, θα έπαιρνα κανάν υπνάκο και τέλος.

Πράγματι, κοιμήθηκα και δεν κατάλαβα πότε περάσανε 2,5 ώρες τελικά. Θαύμα θαυμάτων! :) Τέλειωσα την δουλειά μου και επιστρέφω στο Λιόφυρο να πάρω το ΧΤΕΛ της επιστροφής. Γινότανε ένα σίστριγγλο από κόσμο γιατί Παρασκευή απόγευμα όλο το φοιτηταριό επέστρεφε σπίτι του αλλά κατάφερα να βγάλω εισιτήριο. Έρχεται λοιπόν το λω-φορείο να μας επαραλάβει. Ακούω ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΑ τον κ. Σταθμάρχα να ανακοινώνει ότι ΑΥΤΟ το λω-φορείο, το δικό μου δλδ, ΔΕΝ θα περάσει από Ρέθεμνος - για πιο γρήγορα και καλά - και πως όποιος θέλει να κατέβει στο Ρέθεμνος, να πάρει το επόμενο που έρχεται σε μισή ώρα. (Το σημειώσατε αυτό? Σίγουρα? ΟΚ)

Μπαίνω μέσα και βρίσκω μια θέση στο κέντρο, απέναντι από την πίσω πόρτα. Μέχρι την Αγ. Πελαζί όλα καλά. Εκεί όμως επιβιβάστηκε θήλυν  ελεγκτής η οποία φώναζε από μακρυά "είμαι-αρχοντοχωριάτα-που-μπήκα-με-μέσον-και-δεν-με-κουνάει-ούτε-ο-Πάππας-κι-ότι-θέλω-θα-κάνω". Είχαμε ήδη καταλάβει αυτό που εκείνη ήξερε: ο οδηγός ήτανε νέος και άπειρος, οπότε θα τον καθοδηγούσε αυτή.

Όφου τσάχι μου!!! Τον επήγε απ' όοοοοοοολες τις στάσεις, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΘΕΜΝΟΣ, όπου εκεί εΧΤΕΛούσε χρέη τοπικού -μια που είχε στάσεις κάθε 50 μέτρα- και αράζουμε στον σταθμόοοοο...Εκεί, ο Αφρικάνος σας παραλίγο να μπει φυλακή. ΔΙΟΤΙ, η εν λόγω "κυρία" αποφάσισε να πάρει όοοοοοοοοοοοοοοοοοολους του επιβάτες που ήταν για Χανιά στο δικό μας λεωφορείο. Το οποίο ήτο γεμάτο. Το οποίο οι άνθρωποι -ντόπιοι και τουρίστες- θα ήτο όρθιοι. Η οποία άρχιζε να φωνάζει από κάτω "μπείτε κι άλλο πιο δεξιά, πιο αριστερά, προχωράτε γρήγορα, βλέπω κενό εκεί δεξιά..." . Ε, δεν ήθελα και πολύ να βγω από τα ρούχα μου!!! Με το που σκάει μύτη πάνω της είπα μερικά γαλλικά (μεταξύ μας θα ήθελα να της τα χώσω στα ελλήνικως "μωρή πατσαβούρα, τι νομίζεις ότι είμαστε, ζώα για σφαγή? Παλιομαλάκο γαμώ το κεφάλι σου μέσα το κλούβιο...κλπ κλπ κλπ").

Εν τέλει ο οδηγός ανεφώνησε ("Αλληλούια"...όχι λάθος) "εγώ ετσά δεν τσι πάω πέρα". Έβαλε σα βρεγμένη κατσούλα την ουρά στα σκέλια και κατέβασε κάτω τους ανθρώπους να πάρουν το επόμενο, που, ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ, είχε ήδη φτάσει σχεδόν μαζί μας! Στην πορεία (την μαύρη) προς τα Χανιά, συνειδητοποίησα για πιο λόγω είχε καούρα να κάνει όλες αυτές τις στάσεις και να μην πάμε κατευθείαν Χανιά...η κοπελιά ήτο από τσι Βρύσες και μας πέρασε ΚΑΙ μέσα από το χωριό και μπροστά από το σπίτι τζη... Είπαμε, τσιφλίκι μας και Ι.Χ. ταξί μας... Το ότι κάναμε 3,5 ώρες να φτάσουμε Χανιά, ουδείς το σκέφτηκε...


Πάμε τώρα στο Νο2: η δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας.... Τρόμος!...Σκοτοδίνη...Οδυρμός!...Παραλήρημα!...Κρύος ιδρώτας...

Πωπωπωωωω τι ξεστόμισα ο αθεόφοβος!!! Τον Νο1 φόβο των Ελλήνων οδηγών!!!
Όχι φίλοι μου, κανείς δεν την θέλει αυτή τη λωρίδα. Γιατί? Για να μας πουν ντιγκιντάνγκες? Ανίκανους? Σαλιγκάρια? ΌΟΟΟΟΧΙΙΙΙ, εμείς θα είμαστε στην μεσαία λωρίδα κι ας πηγαίνουμε με 20. Όποιος θέλει να μας προσπεράσει έχει χώρο και δεξιά και αριστερά μας.

Το πρόβλημα αγαπητοί μου είναι ότι, εκτός που δεν έχετε ιδέα του ΚΟΚ, εκνευρίζετε απίστευτα τους άλλους οδηγούς, χώρια που στην αριστερή λωρίδα είναι όλοι οι Σούμι μαζεμένοι (άλλο τοστ αυτό).
Οπότε, ο καλός σου ο Αφρικάνος πηγαίνει πιο γρήγορα από την δεξιά λωρίδα γιατί ... δεν έχει άλλα αμάξια μπροστά του (σχεδόν).

Τι καλά που είστε όλοι ΜΑ ΟΛΟΙ τόσο ΜΑΛΑΚΕΣ!!!

Ημερολόγια Οδοστρώματος (7)

Χτες πρωτομηνιά ή Πρωταπριλιά άμα θέτε...

Έτσι κι εγώ έφυγα από την δουλειά μου να πάω σπίτι μου να ξεκουραστώ γιατί όπως σας έγραψα κι εψές, μου μπήκε βαθιάαααα και καλάαααα (καθούμενος).

Με παίρνει τηλέφωνο η γυναίκα μου να πάμε σε συγκεκριμένο Σ/Μ στην Πέτρου Ράλλη. Άντε λέω πάμε...Μακρυά από μένα, έπρεπε να μπω κέντρο και να βγω Κωνσταντινουπόλεως. Αφού τα κατάφερα και βρήκα τον δρόμο, την ώρα που στρίβω από Κωνσταντινουπόλεως για Π. Ράλλη, χτυπάει το τηλέφωνο, είναι η γυναίκα μου, το σηκώνω, στρίβω και ... ΤΣΟΥΠ! Τα στρουμφάκιααααα!!!

Με σταματάνε, έρχεται ο πίτσιρικ με τα γυαλιά ηλίου-καθρέφτες αλά Μάβερικ στο "Τοπ Γκαν" και με ύφος χιλίων καρδιναλίων και σοβαρότης που απαιτούσε η περίσταση, μου ζήτησε τα χαρτιά μου. Χαλαρά, του τα έδωσα, μου λέει ότι "σας γράφω για το κινητό", "το κατάλαβα" του απαντάω με χαμογελάκι και βγαίνω έξω από το αμάξι να μου γράψουν την κλήση.

Ο έτερος "Καππαδόκης" που έγραφε την κλήση, δεν με ρώτησε τίποτα άλλο πλην της διεύθυνσής μου, συμπλήρωσε και 100 ευρόπουλα πρόστιμο και πάνω που ήμουν έτοιμος να υπογράψω και να φύγω, κάνει μια κίνηση και ... ΤΣΟΥΠ! το δίπλωμά μου στην εσωτερική του τσέπη, λέγοντάς μου ότι "το δίπλωμά σας κρατείται για 30 ημέρες"...

Σοκ...

Ταμπλάς...

Δέος...

Θυμός...

"Μα τι λέτε κ. Αστυνόμε?!?!?! Το δίπλωμα το χρειάζομαι για επαγγελματικούς λόγους! Δεν μπορώ να δουλέψω αν δεν το έχω!!!"
"Αν έχετε ενστάσεις, εντός 3 ημερών στο γραφείο του Διοικητή, πρωινές ώρες."

Εκείνη την ώρα, να-να, εκείνη την ώρα, μου ήρθε η σκέψη να τον πιάσω κι αυτόν και τον άλλον τον κοντό και να τους ξηγήσω το όνειρο...αλλά συγκρατήθηκα. Του πέταξα κι ένα ειρωνικό "καλό μήνα" κι έφυγα.

Πάω σήμερα στην Τροχαία Αττικής...Πάω στο φυλάκιο να ρωτήσω τον φρουρό που είναι το γραφείο του Διοικητή. Κρατώντας τα  2 του χέρια πάνω στο αλεξίσφαιρο γιλέκο του, όπως ο Παπαγιαννόπουλος στις ταινίες του, και με το κλασσικό -ΓΑΜΗΜΕΝΟ- ύφος του Αστυνόμου Θεχάρη "ξέρεις ποιος είμαι εγώ? Θα πεθάνεις σκουλήκι" με ρωτάει: "Έχετε ραντεβού?" , "Όχι μου είπαν να έρθω για το δίπλωμά μου" , "Θα πάτε στο τάδε γραφείο".

Πάω κι εγώ λοιπόν να πλερώσω κανονικά την κλήση μου (να γλιτώσω και τα μισά), βγάζω και τις φωτοτυπίες που μου είπε η χριστιανή στο ταμείο να βγάλω κι ανεβαίνω πάνω για να περάσω από "ακρόαση". Υπήρχε μια ουρά 30 νοματαίων τουλάστιχον! "Όλοι είστε για το γραφείο τάδε?" , "Μάλιστα"...τον ήπιαμε, σκέφτηκα... Βλέπω κάποια στιγμή κάποιους που συμπληρώνανε μια αίτηση. "Τι είναι αυτό?" , "Α, δεν ξέρεις? χωρίς αυτό δεν σε δέχονται μέσα και χάνεις την σειρά σου". Γαμώ τις ενημερώσεις σας, σκέφτομαι από μέσα μου...

Για να μην τα παραπολυλογώ, περίμενα καμιά ώρα, κλασσικά μπαίνανε ελληναράδες μέσα με το "συγγνώμη-να-ρωτήσω-κάτι" και κάνανε την δουλειά τους, και τές-πα έφτασε κι η δική μουουουου!

Μπαίνω μέσα, "γεια σας θα ήθελα να κάνω μια ένσταση" , "έχετε συμπληρώσει όλα τα χαρτιά" , "φυσικά! Ξέρετε, το δίπλωμά μου το θέλω για επαγγελ..." , "Θα καλέσετε την Πέμπτη σ' αυτό το νούμερο να σας πούμε αν γίνεται δεκτή".
.......................................
.......................................
.......................................

Αφού γλίτωσα το εγκεφαλικό του λέω "μα ο συνάδελφός σας μου είπε να περάσω σήμερα να το δούμε..." , "ε και τι περιμένατε ότι θα το πάρετε σήμερα? Την Πέμπτη κύριε καλέστε σ' αυτό το νούμερο"...

...η ήττα ήταν βαριά κι ασήκωτη...

Ημερολόγια Οδοστρώματος (6)

Ετούτο θα είναι σύντομο και περιεκτικό, για να δούμε πόσο μαλάκες οδηγοί είμαστε τελικά (συμφωνώ με τον Heliotypon, διαφωνώ με το επίθετο ... όχι βλάκες, μαλάκες!) .

Ταξιδεύω στην καρμαν(καργ)ιόλα "Νέα Εθνική" Οδό Αθηνών-Πατρών με κατεύθυνση την Αθήνα . Κάπου μετά το Αίγιο, υπάρχουν κάποιες στροφές (έεεεεεελααααααα, σοβαρά ???) λίγο κλειστές, λίγο τυφλές (άντε καλέ !!! ψέμματα λες !!!) .

Μπροστά μου είναι ένας κυριούλης με την συζυγάτα του (καλά δεν παίρνω κι όρκο, λέμε τώρα...) . Έχει κατσικωθεί στην μέση του δρόμου και πάει με το όριο ταχύτητας ΑΚΡΙΒΩΣ, όμως !
Οκ, λέω, κάποια στιγμή θα κάνει στην άκρη ...

Περιμένω ...

Ξαναπεριμένω ...


....................


Ξαναμαναπεριμένω ....

Τίποτα ο κύριος, ο δρόμος όλος δικός του ! Πίσω μου μια ουρά από 7-8 αυτοκίνητα, μας πήγαινε καροτσάκι . Αναβοσβήνω τα μεγάλα φώτα .... Τυφλός, λέω ... Κορνάρω ... και Κουφός, λέω ...
Σε μια αριστερή στροφή, τον βλέπω να πηγαίνει πιο δεξιά ! "Ώπα, λέω, εδώ είμαστε, θα τον περάσω στην ευθεία !"

Αμ δε !!! Ξανά στην μέση ο μαλάκας !!! Και τότε κάνω το αδιανόητο ...

Ω, ναι, το έκανα ...

Τον προσπέρασα από δεξιά !!! Ρίσκαρα, το ξέρω, αλλά το πήρα απόφαση, αυτός δεξιά ΔΕΝ πρόκειται να πήγαινε, άρα ήμουν πιο ασφαλής ...

Σε τέτοιους δρόμους (ας μην σχολιαστεί παρακαλώ ...) οδηγούν τέτοιοι επικίνδυνοι μαλάκες !!! (εμού -στο παρόν παράδειγμα- συμπεριλαμβανομένου) .

Ημερολόγιο Οδοστρώματος (5)

Μετά από πολύυυυυυ καιρό, επιστρέφουν τα Ημερολόγια Οδοστρώματος .

Συνολικά θα είναι τρία νέα, απλά για λόγους σπατάλης χώρου, θα τα ανεβάσω ξεχωριστά :) .


Ήρθε επιτέλους εκείνη η ευλογημένη ώρα, Παρασκευή απόγιομα, που έφυγα από το γραφείο !
(ναι, μου συμβαίνει συχνά τον τελευταίο μήνα χαχαχαχαχα) .

Κατεβαίνω την Περιφερειακή Υμηττού, μπαίνω από νεκροταφείο Βύρωνα (βοήθειά μας) και φτάνω μετά πολλά στις δύο "Βουλιαγμένες" (που λέω κι εγώ) . Μπαίνω με κατεύθυνση προς Γλυφάδα και πιάνω δεξί ρεύμα, όπως πάντα .


Και τότε την είδα ...

Ένα μηχανάκι ...

Μια μαμά ...

ΚΑΙ !!!

2 ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΝΩ!!!!!!

πίσω της ... χωρίς κράνος ... να κρατάει το ένα την "μάνα" και το δεύτερο, το πρώτο ...


ΔΕΝ μου έφτανε το πρώτο σοκ, ήρθε και το κερασάκι !!!

Χτυπάει το κινητό της και το σηκώνει και ΜΙΛΑΕΙ !!!!!!!!!!!!!!


Στον σταυρό που σας κάνω, κι ας μην με βλέπεται, την κυνηγούσα να την σταματήσω και να την βρίσω ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ !!!

Την δολοφόνο !!!

Γαμώ το γαμομυαλό σου μέσα όπου και να 'σαι, ΜΑΛΑΚΩ !!!

Ημερολόγιο Οδοστρώματος (4)

Την αφορμή, ή μάλλον την θύμηση για το παρόν, μου την έδωσε η Vista και είναι από το 1993!

(ΔΕΝ έχω παραβλέψει το γεγονός ότι ΔΕΝ λαμβάνετε σοβαρά την απειλή μου για κάθοδο στην Πλατεία Συντάγματος όπως είμαι στην φωτό του προφίλ μου μάλλον, ε? Γι' αυτό δεν δίνετε σημασία στα τοστάκια (2πλό τυρί-ζαμπόν-μαγιονέζα) αυτού του θέματος, ε? ..... Χμμμ ..... Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον ΘΕΛΕΤΕ να κατέβω έτσι στην Πλατεία... Οπότε το αλλάζω και σας λέω ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να κατέβω έτσι στην Πλατεία!!! Ο μόνος τρόπος να το πετύχετε είναι να διαβάσετε τα εν λόγω τοστάκια μου! ;) Τέλος απειλής, πάμε στο προ-κείμενο!)

Τον Σεπτέμβριο του 1993 έφυγα πρώτη φορά εξωτερικό για σπουδές. Η πόλη ήταν όμορφη, μεγάλη και καθόλου στριμωγμένη, παρά τους 300.000+ κατοίκους της. Δεν μπορώ να την συγκρίνω με την γενέτειρά μου (χιχιχι) αλλά είχε πολύ πράσινο και ποτάμι μεγάλο.

Η πρώτη μου εντύπωση από το κυκλοφοριακό ήταν άμεση, ξαφνική και πρωτόγνωρη! Καθώς ετοιμαζόμουν να περάσω κάθετα έναν δρόμο, σε σημείο που δεν είχε "ζέβρα", είδα να έρχεται ένα αυτοκίνητο με σχετικά κανονική προς μεγάλη (για πόλη) ταχύτητα. ΑΜΕΣΩΣ ανέβηκα στο πεζοδρόμιο κι ετοιμαζόμουν ν' ακούσω τα "γαλλικά" μου!...

Αντ' αυτού, το αυτοκίνητο σταμάτησε, ο οδηγός του με κοίταξε, μου χαμογέλασε και μου έκανε νεύμα να περάσω!!!... Δεν το κρύβω, μούδιασα εκείνη την στιγμή και δεν το "χωρούσε" το μυαλό μου αυτό που ο οδηγός του αυτοκινήτου έκανε! "Μα...", σκέφτηκα για λίγο αλλά τον ευχαρίστησα και πέρασα.

"Τυχαίο θα ήταν", σκέφτηκα...Με την πάροδο των ημερών, όμως, διαπίστωσα ότι μόνο τυχαίο δεν ήταν! Και (δυστυχώς - θα εξηγήσω γιατί) μου έγινε ευχάριστη συνήθεια! :) Τώρα (τότε) το μόνο που κοίταζα ήταν μήπως κατά λάθος ερχόταν κάποιος με πιο μεγάλη ταχύτητα και δεν προλάβαινε να φρενάρει, αλλιώς πέρναγα σχεδόν αβίαστα και άκοπα από τις διαβάσεις των δρόμων.

Το "δυστυχώς" που ανέφερα έχει να κάνει με την Χριστουγεννιάτικη επιστροφή μου στην γενέτειρά μου... Βγήκα, το λοιπός, ο καλός σου να πάω για ψώνια. Φτάνω σε μια διασταύρωση πολύ κοντά στο σπίτι μου και περιμένω ν' ανάψει το πράσινο φανάρι των πεζών. Ξέρω ότι το φανάρι των αυτοκινήτων που μπορείς να στρίψεις προς την κατεύθυνσή μου αναβοσβήνει με κίτρινα βελάκια ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΤΡΙΒΕΙΣ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ!!! (έτσι, για να θυμόμαστε λίγο και τον ΚΟΚ - όχι το γλυκό, ε???)

Ανάβει πράσινο για τους πεζούς, αρχίζω και περνάω με χαρά τον δρόμο... ώσπου ακούω φρενάρισμα, κόρνα και "Που πας ρε? Θες να με στείλεις φυλακή???"
"Γιατί να σας στείλω φυλακή? Άναψε το πράσινο για τους πεζούς, είμαι σε διάβαση κι έχω προτεραιότητα!"
"Κι όταν θα 'σαι στο χώμα, αυτό θα τους πεις?"

..........................................................................

Έκτοτε έμαθα να ξεχωρίζω την ανεμελιά του εξωτερικού από τον μοναδικό ΚΟΚ που ισχύει στην γενέτειρά μου: όποιος προλάβει έχει προτεραιότητα!!! :) :) :)

Ημερολόγιο Οδοστρώματος (3)

Κατά πως φαίνεται έπιασε η απειλή μου οπότε θα συνεχίσω να σας μεταφέρω οδηγικές εικόνες από τα τόσα που μου έχουν συμβεί στους ΥΠΕΕΕΕΕΕΡΟΧΟΥΣ ελληνικούς μας (!!!) δρόμους :)

(Υ.Γ. Βρήκα ένα βλογάκιον με το όνομα "Ημερολόγιο Οδοστρώματος". Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από τον δημιουργό του αλλά δεν είναι κλόπυ-πέιστ ο τίτλος των τοστακίων μου (2πλό τυρί-ζαμπόν-αγγούρι-μαγιονέζα)! Αν, παρ' όλα αυτά, ο δημιουργός του επικαλεστεί τέτοια δικαιώματα...θ' αμολήσω τ' άλογό μου! ;) )

Κατεβαίνω από μια κάθετη στην Υμηττού. Θέλω να στρίψω αριστερά (προς Υμηττού) και στο στραβο-δρόμι έχει φανάρι.

Ο δρόμος που κινούμαι είναι αρκετά φαρδύς, έχει δλδ δυο λωρίδες κατεύθυνσης, μία για αριστερά προς Υμηττού (όπου είμαι εγώ) και μία για να συνεχίσεις ευθεία απέναντι.

Βέβαια, είναι παρκαρισμένα δεξιά κι αριστερά αμάξια (σικ!) αλλά και πάλι υπάρχει χώρος.

Είμαι στο φανάρι, λεπόν, με αναμμένο το φλας, κολλητά στο παρκαρισμένο δίπλα μου αυτοκίνητο και περιμένω. Ανάβει πράσινο και ξεκινάω ομαλά και σχετικά αργά (για τα ... δικά μου πρότυπα, ε? ;) ).

Δεν έχω προλάβει να κάνω μισό μέτρο κι ακούω πίσω μου φρενάρισμα παρατεταμένο! Κοιτάζω τον καθρέφτη τον κεντρικό...τίποτα...Κοιτάζω τον δεξιά...τίποτα..."Τι διάολο?" σκέφτομαι...Γιατί δεν κοίταξες τον αριστερό, θα μου πεις. Ε, από αριστερά (όπως θα ενθυμήσαι φίλτατε αναγνώστη) ήμουν κολλητά με το παρκαρισμένο αυτοκίνητο, ούτε κουνούπι δεν πέρναγε!...αλλά, παρ' όλα αυτά, κοίταξα...και είδα μια street μηχανή μεγάλου κυβισμού, χρώματος πράσινο, να έχει "γύρει" στο πλάι των παρκαρισμένων.

Δεν έδωσα σημασία και συνέχισα. Έρχεται ο τυπάς από τα δεξιά, σηκώνει την καλύπτρα του κράνους κι αρχίζει:

- Ρε μαλάκα, θα με σκοτώσεις? Δεν βλέπεις που πας?
- Εγώ? Εγώ θα σε σκοτώσω? Πως?
- Ρε αρχίδι, γαμώ την Π..., τι θες, να σ' αρπάξω στην μέση του δρόμου? Που πας ρε μαλάκα?
- Ρε φίλε, πλάκα μου κάνεις? Είμαι αριστερά, κολλητός με παρκαρισμένο αμάξι και πας να με περάσεις από 'κει? Και στο κάτω-κάτω είχα βγάλει φλας για να στρίψω αριστερά!!!
- Κι εγώ έπρεπε να δω ότι έχεις βγάλει φλας? (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

................................................................................

Ανέβασα το παράθυρο, έφαγα μια μούντζα και συνέχισα τον δρόμο μου...Δεν νομίζω πια ότι είχε σημασία ο καβγάς μετά από αυτήν την ατάκα...:)

Ημερολόγιο Οδοστρώματος (2)

Αφού παρατήρησα την τρελή απήχηση που είχε το προηγούμενο τοστ (2πλό τυρί-γαλοπούλα-μαγιονέζα), με ενθαρρύνατε να γράψω και το επόμενο...

(Αν δεν το διαβάσουν πάνω από 1 αυτή τη φορά, αλήθεια σας το λέω, θα πάρω το άλογό μου, ναι έτσι όπως είμαστε στην φωτογραφία, και θα τρέχουμε στην Πλατεία Συντάγματος γύρω-γύρω, μέρα μεσημέρι!!!)

Ημερολόγιο Οδοστρώματος (1)

Αφού σε προηγούμενο τοστ (2πλό τυρί-γαλοπούλα-μαγιονέζα / γιατί είμαστε και της υγιεινής δια(σ)τροφής) έμαθες φίλε οδηγέ πόσο πολύ μ’ αρέσει το αυτοκίνητο, αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σου τις οδηγικές μου εμπειρίες! :)

Και ναι - Ω! ναι- πίστεψέ με, ούτε λίγες είναι ούτε ανιαρές :)

Φυσικά θα είναι καταλλήλως διανθισμένες γιατί το βλογάκιον τούτο «έχ’ ξεφύγιιι» ολίγον!

Πάμε το λοιπός να πιάκουμαι ένα-ένα τα συμβάντα και να δούμε που θα καταλήξουμε («στου χαντάκ’» :) ):

Προψές, λοιπόνε, έχω φύγει από το σπίτι με το παιδί για να το πάω «σκολείο». Φτάνω έξω από το κτίριο αλλά δεν έχει πουθενά θέση για να παρκάρω.

Ανάβω τ’ αλάρμ και κατεβαίνω μάνι-μάνι να βγάλω τον μικρό από την θέση του και να τον πάω στον παιδικό σταθμό.

Την ώρα που χτυπάω το κουδούνι και βλέπω την δασκάλα του να έρχεται, ΤΣΟΥΠ! ένα αυτοκίνητο από πίσω από το δικό μου. Μ’ έπιασε ένα μικρό άγχος – γιατί δεν θέλω να κάνω τους άλλους να περιμένουνε – αλλά λέω οκ, σε 10 δεύτερα θα είμαι στο αυτοκίνητο. Του κάνω και νόημα με το δάχτυλο (όχι το μεσαίο, ε? :) ) ότι «μισό λεπτάκι, έφτασα» ... κι εκείνη την ώρα κορνάαααρειειειει.......

Πλησιάζω στο αμάξι μου και ακολουθεί ο διάλογος:

(τύπος 55άρης, «βαρύς-κι-ασήκωτος» πουρνό-πουρνό)

Άφρικαν: «Γιατί κορνάρετε κύριε? Ένα λεπτάκι έκανα!» (με φανερά ενοχλημένο ύφος)

Βλάκας: «Δεν έχω ένα λεπτό να χαραμίσω για να πας το παιδί σου στο σχολείο!»

Άφρικαν: «Κι άλλα πράγματα δεν έχετε αλλά σας χάλασε το λεπτό!»

...και θριαμβευτικά αλλά αργά κι επειδικτικά, μπήκα στο αμάξι μου και προχώρησα όοοοοοοσο πιο αργά γινόταν (μην μου σβήσει και τ' αμάξι...γκουχ-γκουχ, αχεμ....ναι...)

:))))))))