27/06/2011
16/06/2011
08/06/2011
Προς: κ. Δημήτριο Καζάκη, Οικονομολόγο-Αναλυτή, ενταύθα
Αξιότιμε κ. Καζάκη,
...
...
...
ΜΑΚΡΥΑ από την γυναίκα μου γιατί θα μας δούνε στα "Παρατράγουδα"!!!
Κι όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, ΔΕΝ είμαι άνθρωπος που μπορεί κανείς να με πάρει "αψήφιστα"!
Ευχαριστώ! :D :D :D
...
...
...
ΜΑΚΡΥΑ από την γυναίκα μου γιατί θα μας δούνε στα "Παρατράγουδα"!!!
Κι όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, ΔΕΝ είμαι άνθρωπος που μπορεί κανείς να με πάρει "αψήφιστα"!
Ευχαριστώ! :D :D :D
30/05/2011
Ως Πότε Παλικάρια?...
...Πόσο μπορεί ν' αντέξει ένας άνθρωπος βλέποντας "Sex and NO City" ?
Ρητορικό(ν) το ερώτημα(ν)...
14/05/2011
Βρε το κορόϊδο...(θα λέγαμε οι "Ελληνάρες")
Μου το έστειλαν με email, το παραθέτω αυτούσιο...και ελικρινά δεν με νοιάζει αν είναι αλήθεια ή ψέμματα...
μάθημα ζωής...
Μιλάμε για Νοοτροπία, χωρίς να έχουμε ιδέα τι ακριβώς εννοεί η λέξη.
Διαβάστε το γεγονός αυτό για να έχετε ένα παράδειγμα σύγκρισης μεταξύ δύο λαών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται ίσως για εξαίρεση. Γιατί όμως εμείς να μη του μοιάζουμε έστω και στο ελάχιστο βαθμό... Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.
Αδελφέ μου,
Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.
Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.
Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.
Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.
Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.
Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.
Εγώ έχω ήδη φάει.
Πάρε την να την φας εσύ."
Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.
Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα." Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.
Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.
Ha Minh Thanh
το πρωτότυπο:
http://newamericamedia.org/
19/04/2011
Η Παιδεία στην μακρινήηηηηηη (και "απολίτιστη") Φινλανδία...
...Είναι για κλάμματα και θρήνους...
Μου ήρθε με e-mail, οπότε δεν μπορώ να ξέρω την γνησιότητά του-κι ούτε έχω σκοπό να το ψάξω...γιατί, όπως θα διαβάσετε, θα μου γκρέμιζε το όνειρο έστω και εάν το 1/10 από αυτά δεν είναι αλήθεια...
Κι έχουμε τόση ανάγκη τα όνειρα...:)
Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.
Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και
Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών.
Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους - φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).
Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.
Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».
Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.
Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων.
Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;
Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα;
Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία; Το σχολείο της χαμένης νιότης..."
Μου ήρθε με e-mail, οπότε δεν μπορώ να ξέρω την γνησιότητά του-κι ούτε έχω σκοπό να το ψάξω...γιατί, όπως θα διαβάσετε, θα μου γκρέμιζε το όνειρο έστω και εάν το 1/10 από αυτά δεν είναι αλήθεια...
Κι έχουμε τόση ανάγκη τα όνειρα...:)
"Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης
Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.
Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.
Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.
Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και
δασκάλους - φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους.
Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών.
Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.
Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους - φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).
Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.
Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».
Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.
Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.
Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους.
Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους.
Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.
Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.
Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων.
Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;
Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».
Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα;
Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;
Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!
Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!
Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους.
«Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους.
Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους.
«Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους.
Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.
Kαλημέρα Σχολείο - Καλημέρα Θλίψη
Kαλημέρα Σχολείο - Καλημέρα Θλίψη
07/04/2011
Επιστροφή του Αζώτου!
Η γυναίκα μου μου λέει ότι δεν γράφω...
Ο κυρ-Μπεεε μ' έβγαλε από φίλο του (με ξε-φίλεψε) λέει γιατί δεν γράφω...
Η αλήθεια είναι όμως ότι γράφω...κι ότι γράφω δεν ξεγράφω ;)
Σοβαρολογόντας τώρα, ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν 3+ χρόνια από το τελευταίο μου τοστ (τυρί-ζαμπόν).....
Αν δείτε λάιβ αυτό το τσουτσούνι που φαινόταν τόσο μικρό στην προηγούμενη φωτό, θα Τ-Ρ-Ο-Μ-Α-Ζ-Α-Τ-Ε !!! Κρύφτε τις κόρες σας, χαχαχαχαχα!
...κι όμως είμαι ακόμα εδώ!
Ο κυρ-Μπεεε μ' έβγαλε από φίλο του (με ξε-φίλεψε) λέει γιατί δεν γράφω...
Η αλήθεια είναι όμως ότι γράφω...κι ότι γράφω δεν ξεγράφω ;)
Σοβαρολογόντας τώρα, ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν 3+ χρόνια από το τελευταίο μου τοστ (τυρί-ζαμπόν).....
Αν δείτε λάιβ αυτό το τσουτσούνι που φαινόταν τόσο μικρό στην προηγούμενη φωτό, θα Τ-Ρ-Ο-Μ-Α-Ζ-Α-Τ-Ε !!! Κρύφτε τις κόρες σας, χαχαχαχαχα!
...κι όμως είμαι ακόμα εδώ!
07/02/2008
27/12/2007
17-12-2007
Ένα πρωϊνοοοοοοο......
όχι λάθος τραγούδι!:)
Εκείνο το πρωϊνό λοιπόν, είμαι καθ'οδόν για Βέροια, ένεκα της δουλειάς. Καιρός βροχεροχιονιάς, οι δρόμοι ψιλογλυστράνε κι εγώ προσπαθώ να βγάλω άκρη με το GPS για να φτάσω κάποτε!
Είμαι στην Εγνατία, σε μια ευθεία, οπότε πέρνω τηλέφωνο την Μικρή μου να δω τι κάνει. Γελάκια πονηρά, χαρούμενο κλίμα, ύφος συνομωτικό....Κάτι δεν μου κόλλαγε, όχι προς το κακό βέβαια....
"Συμβαίνει κάτι?"
"Όχι, όχι, όλα καλά" (αμήχανο γελάκι)
"Σίγουρα?" (αρχίζει το μυαλό και φτιάχνει σενάρια που όμοιά τους ούτε ο Σπίλμπεργκ!)
"Ναι, καλέ! Όταν σταματήσεις και χαλαρώσεις λιγάκι, πάρε με!"
Αυτό ήταν!!!! Το μυαλό έτρεχε με 1000, οι χτύποι της καρδιάς 500 και το βλέμμα θολό....
Γαμώ το κέρατο του μηχανικού της Εγνατίας, δεν έχει ένα πάρκιν να μπωωωωωωωω???????????
Με τα πολλά τα καταφέρνω ν'ανάψω αλάρμ και να κάτσω στο πλάι του δρόμου σε σημείο που να μην φοβάμαι ότι θα μου την μπουμπουνήσουν από πίσω.
Ξανά τηλέφωνο.....
ΝΤΡΙΙΙΝΝΝ
"Έλα, τι κάνεις?" (μισόπνιχτο γελάκι)
"Καλά, είμαι, πες μου"
"Τι άλλα νέα?"
"Θα μου πεις?"
"Τι να σου πω?"
"Αυτό που ήθελες να μου πεις όταν χαλαρώσω...."
(κλασματοδευτερολεπτιαία παύση-αιώνας για μένα, καρδιά κτλ .... αλλού, για να μην πω και τίποτα πιο βαρύ...)
"Δεν κατάλαβες?" (πιο πνιχτό, χαρούμενο γέλιο)
(ξεψυχησμένα...)"πες μου"
"Ε, αφού κατάλαβες...!:)"
....................
....................
"...είσαι έγκυος....????"
"ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!!!"
Αυτό ήταν.....τα υπόλοιπα είναι τζαστ χίστορι, μεζ αμί!
Αφού δάκρυσα, ούρλιαξα, έμεινα άφωνος,γέλαγα σαν χαζός κλπ...πέρασε κανά μισάωρο να στρώσει η πίεσή μου, να ξεθολώσει το μάτι μου, να καταλάβω τι είναι αυτά τα 3 πεντάλ στο πάτωμα του αυτοκινήτου, να δω που μπαίνει το κλειδί και γιατί αυτή η οθόνη στην μέση μού λέει στην επόμενη έξοδο να στρίψω (να πάω που, είπαμε???)...
Κι έτσι φίλοι μου, πρώτα ο Θεός, ο Αφρικάνος κι η Μικρή του θ'αποκτήσουν το καλοκαίρι ένα ΜικροΑφρικανόπαιδο!:):):)
Χρόνια Πολλά κι Ευτυχισμένο το 2008!!!
όχι λάθος τραγούδι!:)
Εκείνο το πρωϊνό λοιπόν, είμαι καθ'οδόν για Βέροια, ένεκα της δουλειάς. Καιρός βροχεροχιονιάς, οι δρόμοι ψιλογλυστράνε κι εγώ προσπαθώ να βγάλω άκρη με το GPS για να φτάσω κάποτε!
Είμαι στην Εγνατία, σε μια ευθεία, οπότε πέρνω τηλέφωνο την Μικρή μου να δω τι κάνει. Γελάκια πονηρά, χαρούμενο κλίμα, ύφος συνομωτικό....Κάτι δεν μου κόλλαγε, όχι προς το κακό βέβαια....
"Συμβαίνει κάτι?"
"Όχι, όχι, όλα καλά" (αμήχανο γελάκι)
"Σίγουρα?" (αρχίζει το μυαλό και φτιάχνει σενάρια που όμοιά τους ούτε ο Σπίλμπεργκ!)
"Ναι, καλέ! Όταν σταματήσεις και χαλαρώσεις λιγάκι, πάρε με!"
Αυτό ήταν!!!! Το μυαλό έτρεχε με 1000, οι χτύποι της καρδιάς 500 και το βλέμμα θολό....
Γαμώ το κέρατο του μηχανικού της Εγνατίας, δεν έχει ένα πάρκιν να μπωωωωωωωω???????????
Με τα πολλά τα καταφέρνω ν'ανάψω αλάρμ και να κάτσω στο πλάι του δρόμου σε σημείο που να μην φοβάμαι ότι θα μου την μπουμπουνήσουν από πίσω.
Ξανά τηλέφωνο.....
ΝΤΡΙΙΙΝΝΝ
"Έλα, τι κάνεις?" (μισόπνιχτο γελάκι)
"Καλά, είμαι, πες μου"
"Τι άλλα νέα?"
"Θα μου πεις?"
"Τι να σου πω?"
"Αυτό που ήθελες να μου πεις όταν χαλαρώσω...."
(κλασματοδευτερολεπτιαία παύση-αιώνας για μένα, καρδιά κτλ .... αλλού, για να μην πω και τίποτα πιο βαρύ...)
"Δεν κατάλαβες?" (πιο πνιχτό, χαρούμενο γέλιο)
(ξεψυχησμένα...)"πες μου"
"Ε, αφού κατάλαβες...!:)"
....................
....................
"...είσαι έγκυος....????"
"ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!!!"
Αυτό ήταν.....τα υπόλοιπα είναι τζαστ χίστορι, μεζ αμί!
Αφού δάκρυσα, ούρλιαξα, έμεινα άφωνος,γέλαγα σαν χαζός κλπ...πέρασε κανά μισάωρο να στρώσει η πίεσή μου, να ξεθολώσει το μάτι μου, να καταλάβω τι είναι αυτά τα 3 πεντάλ στο πάτωμα του αυτοκινήτου, να δω που μπαίνει το κλειδί και γιατί αυτή η οθόνη στην μέση μού λέει στην επόμενη έξοδο να στρίψω (να πάω που, είπαμε???)...
Κι έτσι φίλοι μου, πρώτα ο Θεός, ο Αφρικάνος κι η Μικρή του θ'αποκτήσουν το καλοκαίρι ένα ΜικροΑφρικανόπαιδο!:):):)
Χρόνια Πολλά κι Ευτυχισμένο το 2008!!!
13/11/2007
Ζωνιαν-andia!
(από την πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ)
Με αφορμή την ραμποϊκή είσοδο ενός μαθητή σε σχολείο και τον θάνατο πολλών συμμαθητών του...
Σε μια χώρα με 5,261,008 κατοίκους, με ευημερία, "ηρεμία" και ευμάρια, το 65% του πληθυσμού οπλοφορεί!!!
Δηλαδή, 3,419,655 κάτοικοι έχουν όπλα!!!
...βρε μπας κι οι Ζωνιανοί έχουν κάνει αποικία κι εκεί???
:):):)
(έτσα, ζα να μη αναρωτιόστε!:) )
Με αφορμή την ραμποϊκή είσοδο ενός μαθητή σε σχολείο και τον θάνατο πολλών συμμαθητών του...
Σε μια χώρα με 5,261,008 κατοίκους, με ευημερία, "ηρεμία" και ευμάρια, το 65% του πληθυσμού οπλοφορεί!!!
Δηλαδή, 3,419,655 κάτοικοι έχουν όπλα!!!
...βρε μπας κι οι Ζωνιανοί έχουν κάνει αποικία κι εκεί???
:):):)
(έτσα, ζα να μη αναρωτιόστε!:) )
02/10/2007
ΔΡΟΥΖΑ ΟΛΕ !!!
Χτες το απογευματάκι, την ώρα που ξεκουράζαμε το ταλαιπωρημένο μας κορμί στον κανα-μ-πέ του σπιτιού μας, βλέπαμε στο χαζοκούτι (το οποίο πλέον είναι ... επίπεδο!:-) ) την εκπομπή της έγκριτης κας Δρούζα. Θέμα της, οι αλλοδαπές που μας πέρνουν τους άντρες.
Ακούσαμε διάφορες απόψης και κυρίες να λένε τον πόνο τους ώσπου ακούμε και την τελευταία κυρία. Είπε αυτά που είχε να πει και στην ερώτηση τι νόμιζε ότι έκανε τον άντρα της να φύγει, απάντησε ότι είχε επικεντρωθεί πολύ στην καριέρα της. Και φυσικά την ρώτησαν τι δουλειά κάνει.........
.....
.....
.....
.....
.....
κι εκεί έμεινα με το στόμα ορθάνοιχτο.........
.....
.....
.....
.....
.....
.....
άκουσα αυτό που ΔΕΝ περίμενα ποτέ ν'ακούσω........
.....
.....
.....
.....
.....
.....
ένα επάγγελμα που ΔΕΝ περίμενει κανείς μας ότι συνδέεται με τον όρο "καριέρα" και ενασχόληση μαζί του......
.....
.....
.....
.....
.....
.....
δεν σας έρχεται, ε?
.....
.....
.....
.....
.....
ε, λοιπόν, η απάντηση στην ερώτηση ήταν......
.....
.....
.....
.....
.....
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ακούσαμε διάφορες απόψης και κυρίες να λένε τον πόνο τους ώσπου ακούμε και την τελευταία κυρία. Είπε αυτά που είχε να πει και στην ερώτηση τι νόμιζε ότι έκανε τον άντρα της να φύγει, απάντησε ότι είχε επικεντρωθεί πολύ στην καριέρα της. Και φυσικά την ρώτησαν τι δουλειά κάνει.........
.....
.....
.....
.....
.....
κι εκεί έμεινα με το στόμα ορθάνοιχτο.........
.....
.....
.....
.....
.....
.....
άκουσα αυτό που ΔΕΝ περίμενα ποτέ ν'ακούσω........
.....
.....
.....
.....
.....
.....
ένα επάγγελμα που ΔΕΝ περίμενει κανείς μας ότι συνδέεται με τον όρο "καριέρα" και ενασχόληση μαζί του......
.....
.....
.....
.....
.....
.....
δεν σας έρχεται, ε?
.....
.....
.....
.....
.....
ε, λοιπόν, η απάντηση στην ερώτηση ήταν......
.....
.....
.....
.....
.....
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
11/09/2007
11η Σεπτεμβρίου
Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ξεκινήσαν τα σχολεία...
Ανεβαίνοντας τον Βύρωνα, η κίνηση που συνάντησα δεν οφειλόταν σε μποτιλιάρισμα αλλά σ' ένα σχολείο, δίπλα στο δρόμο. Τα παιδιά με τους γονείς τους περνούσαν τον δρόμο κατά ομάδες, κάτι που έκανε την κίνηση των οχημάτων δύσκολη.
Έβλεπα στα πρόσωπά τους ανάμικτα συναισθήματα! Χαρά, αγωνία, ενθουσιασμό, προβληματισμό... Ποιο σκυθρωπά τα πρόσωπα των γονιών τους : πόσα λεφτά μου/θα μου στοίχισαν/στοιχίσουν τα σχολικά, τα φροντιστήρια, που θα τα βρω, θα τα καταφέρει το παιδί στ' Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά-βαθμούς σχολείου...
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η αρχή της σχολικής χρονιάς μου 'κανε ένα κλικ! Θυμήθηκα τα νιάτα μου, τις δικές μου πρώτες μέρες στο σχολείο! Τι χαρά ήταν αυτή!
Αγωνιούσα από το προηγούμενο βράδυ, δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, ξύπναγα πριν με ξυπνήσουν το πρωί και σε 10 λεπτά ήμουν έτοιμος ! (καμία σχέση με τώρα, αλλά τότε δεν έπινα καφέ, δεν κάπνιζα στο σπίτι, δεν...δεν...δεν...)
Κι η χαρά μου μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όταν έφτανα στον προαύλιο χώρο! Έβλεπα τους συμμαθητές μου, λέγαμε τα νέα μας από το καλοκαίρι, κάναμε πλάκες, σχεδιάζαμε τις καζούρες της νέας χρονιάς, παρατηρούσαμε τα "πρωτάκια" αφ' υψηλού (για μένα...δεν ήταν και τόσο δύσκολο!:-) ), σχολιάζαμε τα "δευτεράκια", τα καινούργια "φρούτα" τα δικά μας, πως άλλαξε ο ένας κι ο άλλος...
Κι ύστερα ερχόταν η ώρα των βιβλίων! Εκεί για μένα ήταν ολόκληρη μάχη! Να πάρω πάντα το καλύτερο βιβλίο, το πιο ατσαλάκωτο και το πιο καθαρό! Ναι, έχω ψύχωση με τα πράγματά μου, να είναι στην εντέλεια...τουλάχιστον τον πρώτο καιρό!:-) Και μετά δέσιμο (στο λύκειο) ή στην καινούργια "σάκα", λίγο τσίτ-τσάτ με τους φίλους έξω από το σχολείο και βουρ για το σπίτι, να κάτσω να ξεφυλλίσω τα βιβλία και το κυριότερο...να μυρίσω το άρωμά τους, το άρωμα του καινούργιου, που μου 'δινε πάντα μια νότα αισιοδοξίας ότι κάτι νέο έρχεται, αισιόδοξο και χαρούμενο! Κάτι μου μ' έκανε να λέω πάντα : "θα τα καταφέρω κι αυτήν την χρονιά"! :-)))
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΓΚΕΣ!!!
Ανεβαίνοντας τον Βύρωνα, η κίνηση που συνάντησα δεν οφειλόταν σε μποτιλιάρισμα αλλά σ' ένα σχολείο, δίπλα στο δρόμο. Τα παιδιά με τους γονείς τους περνούσαν τον δρόμο κατά ομάδες, κάτι που έκανε την κίνηση των οχημάτων δύσκολη.
Έβλεπα στα πρόσωπά τους ανάμικτα συναισθήματα! Χαρά, αγωνία, ενθουσιασμό, προβληματισμό... Ποιο σκυθρωπά τα πρόσωπα των γονιών τους : πόσα λεφτά μου/θα μου στοίχισαν/στοιχίσουν τα σχολικά, τα φροντιστήρια, που θα τα βρω, θα τα καταφέρει το παιδί στ' Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά-βαθμούς σχολείου...
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η αρχή της σχολικής χρονιάς μου 'κανε ένα κλικ! Θυμήθηκα τα νιάτα μου, τις δικές μου πρώτες μέρες στο σχολείο! Τι χαρά ήταν αυτή!
Αγωνιούσα από το προηγούμενο βράδυ, δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, ξύπναγα πριν με ξυπνήσουν το πρωί και σε 10 λεπτά ήμουν έτοιμος ! (καμία σχέση με τώρα, αλλά τότε δεν έπινα καφέ, δεν κάπνιζα στο σπίτι, δεν...δεν...δεν...)
Κι η χαρά μου μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όταν έφτανα στον προαύλιο χώρο! Έβλεπα τους συμμαθητές μου, λέγαμε τα νέα μας από το καλοκαίρι, κάναμε πλάκες, σχεδιάζαμε τις καζούρες της νέας χρονιάς, παρατηρούσαμε τα "πρωτάκια" αφ' υψηλού (για μένα...δεν ήταν και τόσο δύσκολο!:-) ), σχολιάζαμε τα "δευτεράκια", τα καινούργια "φρούτα" τα δικά μας, πως άλλαξε ο ένας κι ο άλλος...
Κι ύστερα ερχόταν η ώρα των βιβλίων! Εκεί για μένα ήταν ολόκληρη μάχη! Να πάρω πάντα το καλύτερο βιβλίο, το πιο ατσαλάκωτο και το πιο καθαρό! Ναι, έχω ψύχωση με τα πράγματά μου, να είναι στην εντέλεια...τουλάχιστον τον πρώτο καιρό!:-) Και μετά δέσιμο (στο λύκειο) ή στην καινούργια "σάκα", λίγο τσίτ-τσάτ με τους φίλους έξω από το σχολείο και βουρ για το σπίτι, να κάτσω να ξεφυλλίσω τα βιβλία και το κυριότερο...να μυρίσω το άρωμά τους, το άρωμα του καινούργιου, που μου 'δινε πάντα μια νότα αισιοδοξίας ότι κάτι νέο έρχεται, αισιόδοξο και χαρούμενο! Κάτι μου μ' έκανε να λέω πάντα : "θα τα καταφέρω κι αυτήν την χρονιά"! :-)))
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΓΚΕΣ!!!
07/09/2007
ΑΚΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΣΑΤΕ - ΑΚΟΥΣΑΤΕ !!!!!!!
Κυρίες και Κύριοι!
(ξανά-μανά)
Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και χαρά !
Δακρύζω σας λέω!
Συγκινούμαι δα-μάλα!
(κλαψ-λυγμ-κλαψ-μουν)
Δεν έχω λόγια, δηλαδής!
Χτες παρ-ακολούθησα την τηλεοπτική ντιμ-πίτα.
Και το γεγονός ότι δεν κοιμήθηκα οφείλετε στην σεφερλοπαράσταση που έβλεπα μπροστά μου και στην αναμονή του "nip-tuck" στο Star (τα κατάλοιπα του επαγγέλματος) χοχοχο!
Κι ενώ σχολιάζαμε και γελούσαμε με την Μικρή μου στο κρεββάτι ...
(α, έχετε δει την διαφήμιση με το νέο αμάξι εταιρείας, όπου μαζεύονται οι σκύλοι και συζητάνε? Έχετε προσέξει στην πρώτη αλλαγή σκηνής, ένα μαύρο σκυλάκι που φέρνει τ' αυτιά του κάθετα γιατί άκουσε κάτι που δεν το περίμενε? Ε?
Ωραία! Αντί για το μαύρο σκυλάκι, βάλτε τον μαύρο Αφρικάνο! ... Για κάντε το εικόνα! Έλαααααα, λίγο ακόμα! .... Πάρτο λίγο δεξά! ... ΏΠΑ, καλά είσαι !!!)
... γίνομαι έτσι (όπως μ' έχεις εικόνα) !
"Μα γιατί ?" θα με ρωτήσεις? (λογικό)
Γιατί ακούω τον κ. Κολυ-βάνο (κανονικά, δεν είναι σωστό που κοροϊδεύω αλλά ...) στα "ξεψυχίσματα" του λόγου του (λόγω χρόνου) να επικαλείται τους μπλόγκερς !!!!!
Ναι, καλά ακούσατε! Στην "επανάσταση" που "οραματίζεται" ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (μα όνομα κι αυτό!!!...), που την ξεκίνησαν οι τάδε κι οι δίνα, συμμετέχουν κι οι μπλόγκερς!!!!!
Μπράβο κ. Κολυ-βάνο! Μάθατε καινούργια λεξούλα! Ωραιότατα!
Κάπου διάβασα αυτές τις μέρες ότι προσπάθησε "απόξω-απόξω" να συμπεριλάβει και την συγκέντρωση στο Σύνταγμα κάτω από τις πτερούγες του ΣΥΡΙΖΑ!!!
ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΒΩ ΣΥΡΙΖΑ!!!!!!!! (το χέρι μου,ε? μην παρεξηγηθώ κι όλας!:):):) )
Είναι ωραίοι οι αρχηγοί των κομμάτων μας! Όπου μπορεί πατάει ο καθένας! Άλλος στα καμμένα, άλλος στα καταπατημένα, άλλος καρπώνεται προσπάθειες άλλων, άλλος αλλού τιρβάζει, άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη ...
Γι' αυτό κι εγώ ψηφίζω Μπλανς! Κι όποιος μου αρχίσει τα περί απολιτίκ και τα ρέστα, ας διαβάσει κι αυτό (Απολύστε τους βουλευτές) στον Φροϋδογιατρό .
(ξανά-μανά)
Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και χαρά !
Δακρύζω σας λέω!
Συγκινούμαι δα-μάλα!
(κλαψ-λυγμ-κλαψ-μουν)
Δεν έχω λόγια, δηλαδής!
Χτες παρ-ακολούθησα την τηλεοπτική ντιμ-πίτα.
Και το γεγονός ότι δεν κοιμήθηκα οφείλετε στην σεφερλοπαράσταση που έβλεπα μπροστά μου και στην αναμονή του "nip-tuck" στο Star (τα κατάλοιπα του επαγγέλματος) χοχοχο!
Κι ενώ σχολιάζαμε και γελούσαμε με την Μικρή μου στο κρεββάτι ...
(α, έχετε δει την διαφήμιση με το νέο αμάξι εταιρείας, όπου μαζεύονται οι σκύλοι και συζητάνε? Έχετε προσέξει στην πρώτη αλλαγή σκηνής, ένα μαύρο σκυλάκι που φέρνει τ' αυτιά του κάθετα γιατί άκουσε κάτι που δεν το περίμενε? Ε?
Ωραία! Αντί για το μαύρο σκυλάκι, βάλτε τον μαύρο Αφρικάνο! ... Για κάντε το εικόνα! Έλαααααα, λίγο ακόμα! .... Πάρτο λίγο δεξά! ... ΏΠΑ, καλά είσαι !!!)
... γίνομαι έτσι (όπως μ' έχεις εικόνα) !
"Μα γιατί ?" θα με ρωτήσεις? (λογικό)
Γιατί ακούω τον κ. Κολυ-βάνο (κανονικά, δεν είναι σωστό που κοροϊδεύω αλλά ...) στα "ξεψυχίσματα" του λόγου του (λόγω χρόνου) να επικαλείται τους μπλόγκερς !!!!!
Ναι, καλά ακούσατε! Στην "επανάσταση" που "οραματίζεται" ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (μα όνομα κι αυτό!!!...), που την ξεκίνησαν οι τάδε κι οι δίνα, συμμετέχουν κι οι μπλόγκερς!!!!!
Μπράβο κ. Κολυ-βάνο! Μάθατε καινούργια λεξούλα! Ωραιότατα!
Κάπου διάβασα αυτές τις μέρες ότι προσπάθησε "απόξω-απόξω" να συμπεριλάβει και την συγκέντρωση στο Σύνταγμα κάτω από τις πτερούγες του ΣΥΡΙΖΑ!!!
ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΒΩ ΣΥΡΙΖΑ!!!!!!!! (το χέρι μου,ε? μην παρεξηγηθώ κι όλας!:):):) )
Είναι ωραίοι οι αρχηγοί των κομμάτων μας! Όπου μπορεί πατάει ο καθένας! Άλλος στα καμμένα, άλλος στα καταπατημένα, άλλος καρπώνεται προσπάθειες άλλων, άλλος αλλού τιρβάζει, άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη ...
Γι' αυτό κι εγώ ψηφίζω Μπλανς! Κι όποιος μου αρχίσει τα περί απολιτίκ και τα ρέστα, ας διαβάσει κι αυτό (Απολύστε τους βουλευτές) στον Φροϋδογιατρό .
06/09/2007
"Κήρυκες της φωτιάς με απειλούν"...
Κυρίες και Κύριοι!
Υποδεχτήτε με ένα δυνατό χειροκρότημα ...
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΕΝΑ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΦΟΡΕΑ ΤΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΝΩ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΒΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΡΩΝΑ ΤΟΝ ΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(για σένα Γκοντέ:) )
Υποδεχτήτε με ένα δυνατό χειροκρότημα ...
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΕΝΑ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟΝ ΦΟΡΕΑ ΤΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΝΩ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ
[γιεεεεεεααααα,κλαπκλαπκλαπκλαπ]
ΒΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ
ΡΩΝΑ ΤΟΝ ΙΙΙ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(για σένα Γκοντέ:) )
31/08/2007
Άμα ο άνθρωπος είναι μαλάκας...
είναι ΜΑΛΑΚΑΣ μια ζωή και δεν τον σώζει τίποτα!
Άμα δε, μαζευτούν πολύ μαλάκες μαζί, κάνουν εταιρία!
Αλλά κι εμείς τους υπο-γράφουμε στα παπάρια μου τα τεράστια και πάμε γι'άλλα καλύτερα!
ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ καλύτερα!:)
Άμα δε, μαζευτούν πολύ μαλάκες μαζί, κάνουν εταιρία!
Αλλά κι εμείς τους υπο-γράφουμε στα παπάρια μου τα τεράστια και πάμε γι'άλλα καλύτερα!
ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ καλύτερα!:)
28/08/2007
27/07/2007
Κατεβάζουμε Ρολά ! :):):)
Καλησπέρες σας, φίλες και φίλοι!
Το παρόν βλογάκιον κατεβάζει ρολά για φέτος!
Είχαμε και προκαιρού γεννέθλια (του βλογακίου, βεβαίως-βεβαίως!) αλλά...ούτε εγώ δεν το θυμήθηκα!:)
Θα 'θελα να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι, να γεμίσετε τις μπαταρίες σας (γιατί ο χειμώνας προβλέπεται ... ζεστός!:) ), να κάνετε πολλά μπάνια και ηλιοθεραπεία!
Βέβαια, όσα και να κάνετε το μαύρισμά μου δεν το φτάνετε!!!
ΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟ
Χμ,χμ,χμ...
Αυτιά τα ολίγαν από μένα!
Να περνάτε καλά!
Θα τα ξαναειπώμεν τέλη Αυγούστου πλέον!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΒΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΤΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
ΞΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΠΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΑΡΑΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
Το παρόν βλογάκιον κατεβάζει ρολά για φέτος!
Είχαμε και προκαιρού γεννέθλια (του βλογακίου, βεβαίως-βεβαίως!) αλλά...ούτε εγώ δεν το θυμήθηκα!:)
Θα 'θελα να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι, να γεμίσετε τις μπαταρίες σας (γιατί ο χειμώνας προβλέπεται ... ζεστός!:) ), να κάνετε πολλά μπάνια και ηλιοθεραπεία!
Βέβαια, όσα και να κάνετε το μαύρισμά μου δεν το φτάνετε!!!
ΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟΧΟ
Χμ,χμ,χμ...
Αυτιά τα ολίγαν από μένα!
Να περνάτε καλά!
Θα τα ξαναειπώμεν τέλη Αυγούστου πλέον!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΒΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΤΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
ΞΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΠΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΑΡΑΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
05/07/2007
Περίοδος
(είναι τελικά κανείς να μην πάρει φόρα!)
Μέσα σ'όλα που άκουσα χτες, αθωώθηκαν κι οι αρχιτέκτονες της Ρικομέξ. Τελικά σ' αυτήν την χώρα, "το μαχαίρι θα μπει στο κόκκαλο" πάντα...αλλά δεν μας λένε σε πιανού! Πάλι κανείς δεν φταίει (από τους ζωντανούς) αλλά μόνο οι νεκροί..."Φταίνε τα παιδιά μας που δουλεύανε εκεί", όπως είπε κι ένας πατέρας...
Μιχαλακοπούλου, σήμερα το πρωί. Μόλις έχω αφήσει την Μικρή μου στην δουλειά και λίγο πριν την έξοδο για Μεσογείων έχει γίνει τροχαίο (sic!) με αυτοκίνητο που, απ'ότι κατάλαβα, μπήκε στο στενό μάλλον από "λάθος" κατεύθυνση και χτύπησε ένα μηχανάκι. Ασθενοφόρο και περιπολικό επι τόπου, για να δώσουν λύση στο "πρόβλημα". Ο μηχανόβιος δίπλα μου, αφού έκοψε ταχύτητα να παρατηρήσει, "άνοιξε" λίγο το γκάζι και προχώρησε. Με το που περνάει το περιπολικό, φρααααπ, βγάζει το κράνος του!!!
(Ξέρετε, εκείνα που άμα σε φτύσει πουλί, ανοίγει σαν μπουμπούκι? Ε, ένα τέτοιο!)
Α, ρε αθάνατε Ελληνάρα!
Βριλήσσια, λίγο μετά. Στο απέναντι ρεύμα και σε σταυροδρόμι, μια κυρία τσακώνεται μ'έναν τζιπάτο, ο οποίος θέλοντας να κάνει παράνομα αναστροφή, προφανώς την ανησύχησε (γιατί τρακάρισμα δεν ήτο). Ξεκινάει λοιπόν κι αυτός να φύγει -μη της δίνοντας καμία σημασία- κι εκείνη...ορμάει και του βουτάει το filofax από την θέση του συνοδηγού!!!!!!
Δεν μπόρεσα να δω παρακάτω τι έγινε, μόνο το ότι είχαν μπλοκάρει την κυκλοφορία!
Ολίγα και καλά για τώρα!
Α, και στον φίλο μου τον Roupis, πολύχρωμος κι ότι επιθυμεί να το βρεί και σύντομα!:-)))
Μέσα σ'όλα που άκουσα χτες, αθωώθηκαν κι οι αρχιτέκτονες της Ρικομέξ. Τελικά σ' αυτήν την χώρα, "το μαχαίρι θα μπει στο κόκκαλο" πάντα...αλλά δεν μας λένε σε πιανού! Πάλι κανείς δεν φταίει (από τους ζωντανούς) αλλά μόνο οι νεκροί..."Φταίνε τα παιδιά μας που δουλεύανε εκεί", όπως είπε κι ένας πατέρας...
Μιχαλακοπούλου, σήμερα το πρωί. Μόλις έχω αφήσει την Μικρή μου στην δουλειά και λίγο πριν την έξοδο για Μεσογείων έχει γίνει τροχαίο (sic!) με αυτοκίνητο που, απ'ότι κατάλαβα, μπήκε στο στενό μάλλον από "λάθος" κατεύθυνση και χτύπησε ένα μηχανάκι. Ασθενοφόρο και περιπολικό επι τόπου, για να δώσουν λύση στο "πρόβλημα". Ο μηχανόβιος δίπλα μου, αφού έκοψε ταχύτητα να παρατηρήσει, "άνοιξε" λίγο το γκάζι και προχώρησε. Με το που περνάει το περιπολικό, φρααααπ, βγάζει το κράνος του!!!
(Ξέρετε, εκείνα που άμα σε φτύσει πουλί, ανοίγει σαν μπουμπούκι? Ε, ένα τέτοιο!)
Α, ρε αθάνατε Ελληνάρα!
Βριλήσσια, λίγο μετά. Στο απέναντι ρεύμα και σε σταυροδρόμι, μια κυρία τσακώνεται μ'έναν τζιπάτο, ο οποίος θέλοντας να κάνει παράνομα αναστροφή, προφανώς την ανησύχησε (γιατί τρακάρισμα δεν ήτο). Ξεκινάει λοιπόν κι αυτός να φύγει -μη της δίνοντας καμία σημασία- κι εκείνη...ορμάει και του βουτάει το filofax από την θέση του συνοδηγού!!!!!!
Δεν μπόρεσα να δω παρακάτω τι έγινε, μόνο το ότι είχαν μπλοκάρει την κυκλοφορία!
Ολίγα και καλά για τώρα!
Α, και στον φίλο μου τον Roupis, πολύχρωμος κι ότι επιθυμεί να το βρεί και σύντομα!:-)))
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)